Ég eyddi stórum hluta gærdagsins í 700 til 1000 metra hæð. Loksins létum við feðgar verða af því að skálma um svæði (á eigin landi og annarra) sem hann hefur sjaldan komið á og ég aldrei. Alls tók túrinn um sjö klukktíma, þar af vorum við um fjóra og hálfan á gangi, en við gátum stytt okkur nokkuð leið með því að keyra áleiðis og svo til baka.

Ferðin var stórskemmtileg og margt athyglisvert bar fyrir augu. Margar útgáfur af auðn, ótrúlegur fjölbreytileiki steintegunda og (merkilegt nokk) allskonar plöntur sem maður finnur í auðninni, þegar betur er að gáð. Merkilegast var þó líklega að koma á stað (sem er dálítið eins og gígur í laginu) og uppgötva að þar, undir þunnu lagi af grjóti og möl, virðist vera sífreri og í botninum er smá lón eða tjörn með lit jökullóns.

Þrátt fyrir að vera svo hátt uppi var hitastigið um og yfir 20 gráður og komum við feðgar því "rauðhálsóttir" heim. Það má segja að á margan hátt hafi það verið viðeigandi.