Það líður reyndar að starfslokum í þessu virðingarmikla starfi. Foreldrarnir snúa heim á morgun og ég þarf víst að mæta í dagvinnuna mína í fyrramálið. Þarf vegna þess að vakna óþægilega snemma og keyra yfir Breiðdalsheiðina til Héraðs. Heiðina, sem mér skyldist af því að lesa tölvupóst frá félaga í fjarlægu landi, að sé eins og hraðbraut miðað við það sem hann er að upplifa. Ég reyni því að brosa meðan ég hristist yfir holurnar á heiðinni, hugsandi um að aðrir keyri á verri vegum og þakkandi fyrir að ég sé ekki með falskar tennur eða sé að flytja neitt verulega brothætt.
Eins og ég hef vafalaust áður sagt þá er mannbætandi að skella sér í svona sveitaferð í nokkra daga. Vera einn með hundum og hestum. Alveg hreint ágætt. Það versta við þessa ferð var hins vegar það að ég hef alltof lítinn tíma haft til að njóta þess að vera hérna. Hef þurft að sinna "hinum störfunum mínum" sem öll kalla á yfirlegu yfir pappírum og gón á tölvuskjá. Það fokkar alveg sveitastemmingunni. Þokan hefur svo valdið því að ég næ ekki einu sinni að verða rauðhálsóttur, þrátt fyrir að vera í sveitinni.
Framundan eru ýmsar annir um helgina, stutt vinnuvika á safninu og síðan ráðstefna í höfuðstaðnum.
Til mín berst ómurinn af hinni örmu bíómynd Armageddon! BBC sýnir líka drasl!